Oh Mijn God 2027

Oh meu deus, letterlijk "mijn God" in het Portugees, is precies wat je jezelf hoort mompelen wanneer je je omdraait op een graat van de Serra da Estrela en het landschap je in één klap tegen de vlakte slaat ⛰️. De naam van de race is geen toeval: hij vat de belofte van het evenement helemaal samen—dat zwevende moment waarop de Portugese berg je letterlijk de adem beneemt, en niet alleen omdat het stevig klimt 😉. Oh Meu Deus by UTMB is een trail die elk jaar begin mei in centraal Portugal plaatsvindt, met als gaststad Seia, op een steenworp van het grootste natuurpark van het land. Sinds 2025 verbonden aan de UTMB World Series heeft het zich gevestigd als een van de meest onderscheidende Europese haltes van het circuit, gedragen door een regio die nog weinig is platgelopen door de massa’s van het internationale trailrunning.

Het avontuur begon in 2011, toen lokale organisatoren op het idee kwamen om de pastorale paden van de Serra da Estrela om te vormen tot een speeltuin voor lopers 🙂. Door de edities heen werden de afstanden langer, breidde de perimeter zich uit en ging de wedstrijd in de lange versie uiteindelijk door het grootste deel van het natuurpark. Het grote kantelpunt komt in 2025, wanneer het evenement toetreedt tot de familie van de UTMB World Series en van schaal verandert: van een geoliede regionale competitie wordt het een ontmoetingsplek met internationale ambities, terwijl het jaloers het lokale DNA bewaart dat het zo sterk maakt 🧬. Het parcours neemt nu ook de Serra do Açor, de Serra de Lousã, de leisteendorpen en meerdere Historische dorpen mee. Zoveel gebieden die elke editie veranderen in een echte culturele oversteek, evenzeer als een fysieke.

Het parcours van de vlaggenschipwedstrijd, de "100M", gaat boven de 167 km met 8.900 mD+ uit, wat het zonder twijfel in de categorie "topklasse benenbreker" plaatst 😅. Het evenement start en finisht in Seia, een stadje dat sinds de 12e eeuw tegen de berghelling aan ligt. Tussendoor rijgt de route haarspeldpaden aaneen die stammen uit de transhumance (dezelfde paden die herders vroeger gebruikten om hun kuddes van de vallei naar het plateau te brengen), doorkruist dichte bossen waar de stilte dikker wordt, volgt diep ingesneden rivieren en klimt naar kamlijnen die openstaan voor alle vier de winden 💨. De leisteendorpen waar je tijdens de race doorheen komt (Talasnal, Casal Novo, Pena, Fajão, Candal, onder andere) zijn gehuchten van donkere steen die letterlijk in de rots zijn gebouwd, hoog in de bergen, met een volkse architectonische logica die menig stedenbouwkundige wedstrijd zou doen blozen 🏘️. Het parcours is allesbehalve goed beloopbaar: het vraagt technische vaardigheid, geduld op de uitgesleten singletracks en een echte capaciteit om de inspanning in de tijd te managen.

Naast de "100M" biedt Oh Meu Deus by UTMB nog drie andere formats: een "100K" van 94 km en 5.300 mD+, een "50K" van 52 km en 2.900 mD+, en een "20K" van 22 km en 1.000 mD+. 📊 Het kwalificatiesysteem volgt het model van de UTMB World Series, met Running Stones die je kunt verzamelen afhankelijk van het gekozen format (van 1 stone voor de "20K" tot 4 voor de "100M"). Zo past de race in het wereldwijde ecosysteem van het circuit, wat helpt om lopers uit veel landen in Europa aan te trekken, maar ook uit Noord-Amerika en Azië, op zoek naar running stones in een decor dat eerlijk gezegd ver weg ligt van de gebaande paden van de Alpen-ultra-trail 💎.

Het evenement draagt ook een bijzondere emotionele dimensie die het onderscheidt in het ultra-trail landschap 🤩. De regio in centraal Portugal is de voorbije jaren zwaar getroffen door bosbranden, en de organisatie heeft ervoor gekozen dit tot een integraal onderdeel van het raceverhaal te maken: elke loper die deze hellingen doorkruist, wordt voorgesteld als een actor in de symbolische wederopbouw van het gebied, een licht in een landschap dat aan het herstellen is ❤️‍🩹. De toon is oprecht; hij past bij de manier waarop de inwoners van Seia, Arganil, Lousã, Pampilhosa da Serra of Góis deelnemers verwelkomen: met oprechte warmte, van mensen voor wie het evenement geen voorwendsel is voor verzamel-T-shirts maar een echte gedeelde trots. Er worden ook charity-startbewijzen aangeboden, zodat lopers kunnen deelnemen ter ondersteuning van lokale verenigingen die verbonden zijn aan de wederopbouw van de regio.

Zodra je benen weer op de grond staan en het zout op je armen is opgedroogd, zijn Seia en de directe omgeving het waard om nog even rond te hangen 🍞. De stad herbergt een Broodmuseum, het enige in zijn soort in Portugal, dat, voor iemand die net 167 km over de kammen heeft stukgeslagen, een licht existentiële bijklank krijgt. De Serra da Estrela-kazen, zacht gerijpt met een uitgesproken smaak, zijn een nationale instelling én een onweerlegbaar gastronomisch argument 🧀. De legende van Viriato, de Lusitaanse herder die krijger werd en zich vanuit precies deze bergen tegen de Romeinen verzette, hangt over het hele gebied. En ergens brengt een ultratrailloper die 8.900 mD+ in mei overleeft, hem onbewust een behoorlijk welverdiend eerbetoon 😋.