Trail du Saint-Jacques by UTMB® 2026

Er zijn wedstrijden die je loopt op een mooi, netjes uitgezet parcours, met linten en toeschouwers om de twee kilometer. En er zijn er die je een pad laten volgen—een echt pad—met zijn stenen, zijn wortels en zijn verrassingen. En dan is er de Trail du Saint-Jacques by UTMB®, die je voluit loopt op een legende 📖. Niet zomaar een klein, vergeten lokaal verhaaltje: de GR65, de grote middeleeuwse hoofdweg van pelgrims op weg naar Santiago de Compostela 🛣️. Sinds de Middeleeuwen zijn er miljoenen mensen overheen getrokken. In de tijd dat “op weg gaan om te wandelen” ook betekende: “misschien kom je nooit meer terug.” Gezellige vibe, toch? 😇 Alleen zit er hier een kleine twist 🔄: je gaat tegen de stroom in. Waar pelgrims rustig afzakken richting Spanje met hun sint-jakobsschelp aan de rugzak, racen trailrunners juist met volle snelheid terug omhoog op de kaart, met carbon stokken en een verplichte waterdichte jas 🗺️. De houten pelgrimsstaf is vervangen door technische gear… maar de avontuurlijke geest is geen millimeter verschoven 📏.

Alles begint in Le Puy-en-Velay, en eerlijk: een coolere startsetting is lastig te vinden 🏛️. Het stadje ligt op volstrekt onwaarschijnlijke vulkanische formaties, met overal rotsnaalden die uit de grond schieten. Op één daarvan staat de kapel Saint-Michel d'Aiguilhe, alsof ze zo uit een film komt, en daarboven waakt een enorm beeld over de vallei. Leuk weetje: het is gemaakt van kanonnen die zijn omgesmolten na de Krimoorlog. Ja, een religieus standbeeld gemaakt van oorlogswapens. De geschiedenis mist niet bepaald ironie 🙃. En dan is er nog de kathedraal Notre-Dame du Puy. Al meer dan duizend jaar dalen pelgrims daar een grote trap af voordat ze vertrekken voor 1.500 km. Trailrunners komen ondertussen volledig gesloopt onderaan die treden aan, vaak ’s nachts 🌙, helemaal in de modus “oké, dat was het, ik heb het overleefd.” Totale rolomkering—en dat is precies wat zo briljant is. De wedstrijd bestaat “pas” sinds 2012, maar is al flink gegroeid. Hij maakt nu deel uit van de UTMB World Series, en ontvangt dus lopers van over de hele wereld.

Qua format is er genoeg te doen… of genoeg om van te zweten 🫠. De Ultra du Saint-Jacques is het hoofdgerecht: 139 km en 6.000 mD+. Een hele nacht buiten, met alle hoogtes en laagtes die daarbij horen. De “Grand Trail” (86 km) neemt de dappersten mee de Allierkloven in, met speels terrein dat soms bruut ruw kan zijn. De “Monistrail” (55 km) vat de ervaring samen zonder het makkelijk te maken. En de “Chibottes” (28 km) laten je proeven van de sfeer, met een bonus: die beroemde kleine hutten van drooggestapelde steen waaraan de wedstrijd zijn naam dankt (vroeger werden ze als schuilplaatsen gebruikt) 🛖. De “12 km du Dolaizon” is er om van te genieten zonder al te veel te lijden (nou ja… alles is relatief), en de wandeltocht 28 km laat je het parcours beleven in pelgrimsmodus, lekker rustig 😌. En eigenlijk is het niet ongewoon om echte wandelaars tegen te komen die op weg zijn naar Compostela.

Running Stones zijn, op een manier, de “munteenheid” van het UTMB World Series-circuit. Een trailrunner verdient ze door bepaalde wedstrijden uit te lopen, en gebruikt ze vervolgens om zich in te schrijven voor de grote evenementen van het circuit, met name de UTMB rondom de Mont Blanc. Bij de Trail du Saint-Jacques hangen ze af van de afstand: de Ultra (139 km) levert 4 op, de 86 km 3, de 55 km 2 en de 28 km 1. Hoe langer, hoe meer je binnenharkt. Kortom: het zijn niet zomaar punten, het is je “trailkapitaal” om toegang te krijgen tot de volgende wedstrijden in het UTMB-circuit.

Het terrein zelf is puur en rauw. Geen alpien ansichtkaartdecor hier. Lop ers steken open plateaus over waar de wind je eraan herinnert wie de baas is 💨, kloven die je elk gevoel van beschaving doen verliezen, en stenen dorpen die ’s nachts oplichten 🏡. In de kloven van de Allier bijvoorbeeld, vermeden pelgrims vroeger soms om er alleen doorheen te gaan—te geïsoleerd, te riskant. En het pad heeft vooral iets extra’s. Niet mystiek op de clichémanier, maar toch bijna. Er is zo vaak overheen gelopen dat het een bijzondere sfeer uitstraalt 🤓. Sommige lopers zweren dat ze midden in de nacht, in totale stilte, het gevoel hebben dat ze niet helemaal alleen zijn. Nou ja, het kan ook gewoon vermoeidheid zijn… maar toch 👀. De finish is een echt moment. Altijd ’s nachts. Altijd aan de voet van de kathedraal ⛪. Urenlang zitten lopers in het donker, in de modder, in de wind… en dan vinden ze plots het licht, de stad, de mensen weer terug. Het is een beetje alsof je uit een tunnel komt. Veel finishers zeggen dat die laatste meters meer dan wat dan ook in hun geheugen gegrift blijven. Sommigen raken bij aankomst zelfs de kathedraalsteen aan, net als de pelgrims. Klein symbolisch gebaar, groot gevoel 🤲.

De organisatoren noemen het de “spiritrail” 🌿. Een wat vreemd woord, maar het past goed. Het is niet zomaar een trail. Het is ook niet gewoon een historische wandeling. Het is een mix van allebei, met een beetje extra dat ieder op zijn eigen manier voelt. En uiteindelijk, wat houd je eraan over? Benen in stukken, waarschijnlijk 🦵. Maar ook het gevoel dat je meer hebt gedaan dan een wedstrijd. Dat je een duizend jaar oud spoor hebt gevolgd… maar op jouw tempo, en in de andere richting 😉.