Grampians Peaks Trail 2026

Heb je ooit gehoord van een 100-mijl trailrace in Australië? De Grampians Peaks Trail 100 Miler (of GPT100 voor wie het weet) is precies dat. Een Australische race, verborgen in een nationaal park dat eruitziet als een andere planeet, gehouden op een wandelpad dat niet voor een race is aangelegd, maar om een land te eren 🇦🇺.

Want je moet over het land praten voordat je over kilometers praat. De Grampians, of Gariwerd (de naam die werd gegeven door de First Nations-volkeren die er al veel langer dan welke andere menselijke aanwezigheid op dit continent dan ook hoeders van zijn), lijken op niets anders op aarde. Aboriginal-volkeren hebben een band met dit land die teruggaat tot meer dan 30.000 jaar. Gariwerd staat centraal in de scheppingsverhalen van veel gemeenschappen in het zuidwesten van Victoria. Dertigduizend jaar. Om dat in perspectief te zetten: de grotschilderingen van Lascaux zijn ongeveer 17.000 jaar oud. De oude Grieken bestonden toen nog niet. Modern hardlopen als sportieve praktijk bestaat grofweg anderhalve eeuw. Gariwerd heeft de hoogste concentratie rotskunst in heel zuidoostelijk Australië, met honderden locaties in de bergketens. Billimina is de meest productieve rotskunstlocatie in heel Victoria, met meer dan 2.000 symbolen. Dus wanneer je om 3 uur ’s nachts met je hoofdlamp en je gels onder een zandstenen klif doorloopt, beweeg je langs iets waar de mensheid millennia over heeft gedaan om het te creëren. Stop dat maar in je jaszak! 💡 Wat de Europese geschiedenis betreft: die is ook goed. In 1836 gaf ontdekkingsreiziger Thomas Mitchell deze bergen hun naam nadat hij Mount Duwul had beklommen, het hoogste punt van het gebied. Hij koos “the Grampians” als verwijzing naar het ruige terrein van zijn geboorteland Schotland, en Europese kolonisten kwamen kort daarna, aangetrokken door zijn lovende verslagen over het landbouwland. De organisatoren van de GPT100 hebben op hun beurt ervoor gekozen om consequent de twee namen, Gariwerd/Grampians, in al hun communicatie te koppelen 🙏. Het park zelf is een natuurlijke extravaganza. Grampians National Park beslaat 167.219 hectare en is ook een toevluchtsoord voor kangoeroes, mierenegels, kaketoes en emoes: dieren die zich niets van jouw race aantrekken en je pad oversteken wanneer ze daar zin in hebben. Australische fauna kent het concept “afgebakende zone” niet. En eerlijk gezegd maakt dat het allemaal veel interessanter. Een kangoeroe die je voorbijschiet op een afdaling zet het ego echt in perspectief! 🦘

Hoe is deze race eigenlijk ontstaan? De GPT100 volgt de Grampians Peaks Trail, een 162 km lang wandelpad dat in 2021 werd geopend, oorspronkelijk ontworpen met 12 tussenliggende kampeerplaatsen om in 13 dagen te voet af te leggen. Zo lang doet een normale wandelaar erover om het hele gebergte over te steken. SingleTrack Events, de organisatie achter de race, besloot dat je het ook hardlopend kon doen, zonder te stoppen, met een cut-off van 50 uur. Het is óf briljant óf compleet krankzinnig. Waarschijnlijk allebei tegelijk. De eerste editie was de opening, de reputatie groeide snel, en in 2025 werd de GPT100 officieel opgenomen in de World Trail Majors. Wat de GPT100 structureel anders maakt dan de meeste 100-milers wereldwijd 🌎 is één simpel ding: het pad bestond al vóór de race. Het werd niet aangelegd voor een sportevenement. Het werd uitgestippeld om alle natuurlijke parels van het park te tonen, zonder compromissen. Dus het zijn de eisen van het terrein die de regels aan de race oplegden, niet andersom. En dat voel je in elke kilometer van het parcours 🏔️.

De “100 Miler Solo” start vroeg op vrijdagochtend bij de Mount Zero Picknickplaats, helemaal in het noorden van het gebergte, voor 162 km en 7.700 m hoogtewinst tot Dunkeld in het zuiden. Elf verzorgingsposten en 99% van het parcours op puur wandel-singletrack. Nul asfalt, nul compromis. Nieuw is de Pairs-variant: twee lopers als team, hetzelfde parcours, nooit meer dan twee minuten uit elkaar. Een format dat ultra verandert in een gedeeld avontuur—en het gevaarlijkste argument ter wereld om iemand te overtuigen zich samen met jou in te schrijven. “Maak je geen zorgen, we houden elkaar gezelschap” 😅. Voor wie de volledige ervaring wil zonder in één keer beide benen achter te laten, biedt de “Stage Race” dezelfde 100 mijl gespreid over vier dagen, met elke avond terug naar Halls Gap om in een echt bed te slapen 🛌. Het is de “rustigere” versie van de uitdaging. De “GPT50k” bestrijkt het noordelijke deel van het pad tussen Mt Zero en Halls Gap, een volwaardige ultra op zichzelf—niemand komt er ongeschonden uit, ondanks het getal op het etiket. En de “GPT33” wordt gelopen op de laatste dag van het festival, tussen de zuidelijke toppen: Mud-Dadjug/Mount Abrupt, Signal Peak en Wurgarri/Mount Sturgeon, naar Dunkeld. Een geweldige manier om te proeven van de Grampians zonder je gewrichten voor het hele jaar te verpanden 🦵.

Het 100-mijlparcours verdient een eerlijke beschrijving, want de cijfers alleen vertellen het verhaal niet. Het begint met de klim naar Flat Rock die plotseling uitkomt op Taipan Wall, een mythische zandstenen klif in de Australische klimwereld 🧗, om daarna te duiken in een pad dat afwisselt tussen smal, rotsachtig pad, linten zachte aarde, watervallen en 360°-uitzichten over het hele gebergte 😍. Het tweede deel, met zijn lange beklimmingen richting Duwul/Mount William, wordt door het grootste deel van het deelnemersveld voornamelijk ’s nachts beleefd. Daar wordt de hoofdlamp je beste vriend en beginnen de kilometers zwaar te wegen. De derde passage over het Major Mitchell Plateau, tot het hoogste punt van de race op 1.167 m, wordt officieel gezien als het hart van het probleem—het moment waarop je benen dingen beginnen te zeggen en je hoofd antwoordt: “misschien toch niet” 🫣. En het laatste deel, met zijn trapklimmen naar de zuidelijke toppen, is zo’n stuk dat je tegelijk om twee tegengestelde redenen wilt huilen: pijn en schoonheid. Aan de finish in Dunkeld wacht de lopers een feest 🎉.

De GPT100 is ook een Hardrock 100-kwalificatiewedstrijd: de Amerikaanse race in de San Juan Mountains van Colorado, beschouwd als een van de meest selectieve ter wereld, wat het een serieuze strategische opstap maakt voor trailrunners die mikken op de grote internationale podia. De race is ook geregistreerd bij de ITRA en kwalificeert voor de UTMB Index. Wat prijzengeld betreft: de mannelijke solowinnaar en de vrouwelijke solowinnaar gaan elk naar huis met 1.620 Australische dollar ! 🤪

De volgende editie vindt begin november plaats. Het racehoofdkwartier is Halls Gap, het dorp in het hart van het nationaal park, drie uur van Melbourne—ver genoeg om te voelen als het einde van de wereld, dichtbij genoeg dat je niet alles een week van tevoren hoeft te organiseren. De dieren zullen er zijn, het zandsteen zal oranje gloeien, de eucalyptus zal ruiken naar hars die is opgewarmd door de Victoriaanse novemberzon, en honderden lopers vertrekken noordwaarts met de bedoeling 162 km later het zuiden te bereiken. Het is groots, het is wild, het is precies het soort race dat verandert hoe we naar dingen kijken 🔥.