Wedstrijden in Apulië

Pak een kaart van Italië, zak af tot aan de hak: je bent er. Apulië strekt zich vierhonderd kilometer uit van noord naar zuid, ingeklemd tussen twee zeeën, en niemand doorkruist de regio zonder uiteindelijk zout op de huid. Bari zet de toon: een haven die naar Albanië kijkt, steegjes waar oma’s voor hun deur orecchiette rollen, een eindeloze boulevard langs zee. Lecce speelt een andere partituur met zijn goudkleurige barok, uitgehouwen in een steen die zo zacht is dat beeldhouwers er met het mes in werkten. Tarente leeft al sinds de Grieken tussen zijn twee binnenzeeën. Foggia waakt over de tarwevelden van de Tavoliere. En Barletta laat zijn bronzen kolos voor de basiliek staan, alsof hij al acht eeuwen op iemand wacht 🇮🇹.

Goed nieuws voor je benen: het gaat zelden omhoog. De Murge vormen een zacht glooiend kalksteenplateau, doorboord met grotten, waaronder die van Castellana die zeventig meter onder de grond doorlopen. Iets zuidelijker haalt de Valle d'Itria zijn trulli tevoorschijn, die kleine ronde huisjes die zonder een druppel mortel op elkaar zijn gestapeld; Alberobello heeft er een hele stad van gemaakt. De enige plek die echt klimt, is de Gargano, helemaal in het noorden: een beboste uitloper die met witte kliffen in de Adriatische Zee stort, met eeuwenoude beuken op het plateau 🌲. De rest bestaat uit olijfbomen. Duizenden. Sommige zijn duizend jaar oud, met een holle, verwrongen stam, en ze trekken in rijen voorbij tot aan de horizon wanneer je de kilometers aan elkaar rijgt.

De kust verdient het dan weer om er de tijd voor te nemen. Polignano a Mare houdt zijn huizen in evenwicht boven een inham, Ostuni kalkt zijn heuvel elk jaar opnieuw, en de Salento rolt fijn zand uit tot Gallipoli en Otranto — de meest oostelijke stad van het land, waar de zon eerder opkomt dan waar ook in Italië. Uitstapjes aan de kust doe je met bijna voortdurend wind in de rug (of in je gezicht, afhankelijk van de richting) 🏖️. Toch een tip: vermijd juli en augustus. Het is vijfendertig graden, geen wolkje, en zelfs de locals wachten tot de avond om buiten te komen. Het beste venster loopt van september tot mei, en de winter blijft zo mild dat je in februari in korte mouwen kunt lopen. Weinig regio’s in Europa kunnen dat zeggen ☀️.

De wielkalender in Apulië loopt van het ene uiteinde van de hak tot het andere. De Bari Med Marathon trapt februari af langs de boulevard. De Strataranto doorkruist Tarente in april, van de oude stad op zijn eiland tot aan de scheepswerven. De Semi-Marathon d'Acaya draait in maart rond een 16e-eeuwse ommuurde stad die verloren ligt in de Salento. De Leccerun voert je in oktober langs barokke gevels. De Run For Foggia trekt in het voorjaar de vlakte in. Eind september neemt de Trail dei Vigneti je mee tussen de wijngaarden van Gallipoli, terwijl de CUTPUGLIA het pittigste stuk van de streek aanbiedt met start in Castellaneta. Midden in augustus zet de CiccioRiccio Run alles in op het feest in San Pietro Vernotico 🎉. Voor triatleten: afspraak bij de Tranitriathlon, voor een kathedraal die met de voeten in het water staat, of bij de Adriatic Series van Vieste onder de Gargano. Als je nog verder wilt gaan: Matera en zijn sassi liggen op een uur van Bari, in Basilicata, en Calabrië begint net daaronder.

Na een wedstrijd in Apulië ga je niet met een lege maag terug, laten we duidelijk zijn. Orecchiette met cime di rapa is het huisgerecht. De burrata uit Andria loopt uit zodra je de bol openmaakt. De focaccia barese met kerstomaatjes eet je lauw, staand, en ze is zo weg 🍅. De regio produceert bijna de helft van de Italiaanse olijfolie, dus laat het maar duidelijk zijn: niets komt droog op het bord. Om af te sluiten een glas Primitivo di Manduria, als je daar zin in hebt (Alcoholmisbruik is gevaarlijk voor de gezondheid, drink met mate). Op sportgebied zal iedereen hier je over Pietro Mennea vertellen. Het joch uit Barletta, bijgenaamd de Pijl van het Zuiden, pakte goud op de 200 meter in Moskou in 1980 en hield het wereldrecord zeventien jaar lang. Zeventien jaar 🥇. In een ander register: Domenico Modugno werd geboren in Polignano a Mare, en zijn lied Nel blu dipinto di blu liet uiteindelijk de hele planeet meezingen onder de naam Volare 🎤. Voeg daar Renzo Arbore aan toe, een man uit Foggia die de Italiaanse tv heeft opgefrist, en je hebt het trio. Dus, eerder barokke kasseien of het zand van de Salento voor je volgende startnummer? Werp een blik op de halve marathons en op de 10 km-wedstrijden in de buurt: jouw winter in de zon begint daar 👟.